De touw kwam van links
Op 15 januari 2010 is de negenentwintigjarige Dieter Samoy uit Brugge dood teruggevonden in de ouderlijke woning. Hij had zichzelf van het leven benomen. Samoy was op 12 januari, samen met twee anderen, veroordeeld door de correctionele rechtbank van Brugge voor slagen en verwondingen toegebracht met racistisch oogmerk aan Raphaël Mensah op 6 mei 2006 in het Brugse café De Kastelein. Twee kompanen werden veroordeeld wegens schuldig verzuim met racistische grondslag. Mensah was een Parijse dirigent afkomstig uit Togo en was in Brugge op vriendenbezoek bij Ichtegemnaar Alain Bouillon. De verwondingen waren ernstig en Mensah heeft een maand in coma gelegen.
Samoy is geen toonbeeld van esthetiek. Zijn lichaam is zwaar getatoeëerd, geteisterd, en hij was actief in een muzikale subcultuur van skinheads. Harde metal muziek die niet aan mij besteed is, was zijn ding. Naja, suum cuique. Als bassist kon hij zich uitleven en zijn problemen eventjes vergeten, en ongelukken vermijden. Daarom alleen moet men hier genuanceerd met omgaan. Binnen deze scene - die gemakshalve en (on)terecht met het predikaat Neo-Nazi wordt aangeduid - was hij actief, in binnen- en buitenland als muzikant. Lange tijd bestond zijn sociaal leven uitsluitend in contacten binnen deze subcultuur. Zonder twijfel was Samoy een gewonde mens vanbinnen. Maar onzichtbaar langs de buitenkant.
Wat het geweld betreft heeft Samoy steeds zijn onschuld staande gehouden. Hij was één van vier personen die betrokken waren bij het gevecht en stelde steeds dat zijn rol niet was wat de media ervan gemaakt had. Diezelfde media heeft Samoy sedert mei 2006 onafgebroken gevolgd in zijn doen en laten. Met name de kameraden van het Antifascistisch Front / Verzet vonden een eigenaardige zelfbevrediging is het obsessief en compulsief berichtten over Samyn’s reilen en zeilen.
Samyn was gedurende die vier jaar van verblindende media aandacht vanwege AFF steeds een verdachte - onschuldig tot het moment van uitspraak van de rechter - dat in 2010 viel. Toegegeven, da’s een juridische fictie, maar toch. De media had hem niet alleen al schuldig bij voorbaat verklaard, maar al die jaren aan duiding gedaan. Samyn werd systematisch afgeschilderd als een stuk fascistisch crapuul, u weet wel, de extreemlinkse en hedendaagse variant van de Untermensch. En u weet wat er met deze volksgroep diende te gebeuren.
Iemand die verdacht wordt van een misdrijf kan niet meer ten volle aanspraak maken op zijn privacy. De nodige aandacht zal zijn deel worden. Maar evenmin is een verdachte vogelvrij verklaard. Alles moet proportioneel zijn. De aandacht die aan hem besteed werd, was dit niet. Hij was onbelangrijk, en deed onbelangrijke dingen. AFF, in casu de gangmaker van deze ideologische inquisitie is een voorbeeld van dergelijke journalistieke scherpschutterij.
De rode rakkers van AFF zijn stuk voor stuk radicale socialisten die zich voordoen als voorbeeldige democraten. Maar allen hebben ze een verborgen agenda. Ze zijn de culturele stosstruppen van een maatschappelijke revolutiebeweging die er extreme gedachten op nahoudt. Hoewel lippendienst aan vrijheid van meningsuiting en dergelijke meer wordt gebracht is het einddoel de feitelijke abdicatie van alle economische en politieke vrijheid. U en ik zullen bij de eerste geweldgolf sneuvelen. Geweld ter linkerzijde wordt dan ook niet als problematisch ervaren. Ze focussen uitsluitend en blind op (vermeend) geweld van rechtse groupuscules, maar weigeren gelijkaardige of veel zwaardere feiten uit de eigen achterban aan te klagen. Ze zijn totalitair in wezen, intellectueel oneerlijk, en worden door de nietsvermoedende goegemeente vrij spel geboden.
Deze onafgebroken mediacampagne tegen deze kleine garnaal heeft enkele gevolgen gehad op Samyn. De eerste drie jaar duwde het hem nog dieper in de subcultuur waar hij actief was. De hetze tegen zijn persoon maakten het onmogelijk, indien hiertoe de wens bestond, om uit te breken en een andere weg in te slaan. Iedereen mijdde hem, onder mediatiek bevel. Het gevolg hiervan was dan ook voorspelbaar. Samyn werd zwaar depressief en probeerde zelfmoord te plegen. Ouders en familie hebben geld noch moeite gespaard om zoonlief gedurende gans die tijd bij te staan met hulp. En voorwaar, er was op het einde licht aan het eind van de tunnel. Zijn muziekstijl volgde de innerlijke evolutie, met zachte stappen. Samyn wou opvoeder worden en had een Braziliaanse vriendin leren kennen.
Maar, onschuldig tot de schuld bewezen werd, werd hij gedurende zijn opleiding steevast geconfronteerd met zijn mediatieke status van onmens. Alle hoop op een normale toekomst werd hem ontnomen door zijn nieuwe omgeving. Voor dergelijke mensen was er geen toekomst, nu niet, nooit niet. Vergeving en opnieuw beginnen met een schone lei nadien zou niet mogelijk zijn. Ondanks het grondwettelijk verbod op de burgerlijke dood, werd Samyn hiertoe in feite veroordeeld. Samyn maakte dan ook plannen om met zijn vriendin te emigreren naar Brazilië om daar zonder stigma als straatwerker aan de slag te gaan, op de vlucht. Maar zelfs dat mocht niet zijn.
De veroordeling tot twee jaar effectieve opsluiting, die hij betwiste, was de definitieve bezegeling van de wanhoop. Racisme was een verzwarende omstandigheid. Hij vatte het in zijn eigen woorden als volgt samen: “Ik zal nooit als opvoeder met kinderen kunnen werken. Ik zal nooit als muzikant in de Verenigde Staten kunnen optreden. Ik zal niet voor Priscilla kunnen zorgen. Ik heb geen enkele toekomst meer.”
In deze is AFF / Verzet concreet en indirect aanleiding voor het instigeren van een grotesk maatschappelijk ongenoegen, een klimaat van angst en hopeloosheid, die, gegeven voldoende tijd, de wilskracht van gebroken mensen erodeert. En zij zijn niet aan hun proefstuk toe, ze doen dit dagdagelijks.
In Vlaanderen is Samoy trouwens niet de eerste die zijn toevlucht zocht in deze wanhoopsdaad. Hem is Bruno Rampelberg uit Huizingen voorgegaan. Deze man<