In de vaart der volkeren heeft het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie alweer enige tijd een opiniesite in de lucht. Het startte veelbelovend. En daarna volgde ik het niet meer. In de opstart werd als één der eerste vaste columnisten onder meer Bart Jan Spruyt gearrangeerd. Die staat nu niet meer in het lijstje. Opunie is vooral ChristenUnie-pinie geworden. En men is boos op mensen die geen vaste columnist op hun mooie initiatief willen zijn (of er geen tijd voor hebben). Dus is men boos op Spruyt. Dat was men al, en nu is men dat weer. Nu vanwege diens zogenaamde 'destructieve conservatisme'. Nu is doorlopende boosheid heel begrijpelijk - als je niet anders kan, moet je het ook zeker blijven doen. Minder fraai is de visie die sommigen op dit stek uitdragen.
Boos zijn is van alle tijden. maar iedereen doet het anders: grimmig, glimlachend, grimlachend. De mensen van Opunie doen het glimmend: lachend. Met een bewogen glimlach tilt men alvast de deksel omhoog van een putje waarin de ander zijn ene been mag zetten. Met veel snikjes en grimlachjes - pardon: glimlachjes - probeert men de negentiende-eeuwse jas van de confessionele politiek in Nederland uit te wriemelen. En wat is dan beter dan je op oude, negentiende-eeuwse vijanden te storten? Zoals vermaledijde conservatieven? Zoals Bart Jan Spruyt?
Nu is het de beurt aan IJmert Muilwijk, voorzitter van CU-jongeren. In de opuniebijdrage "Destructief conservatief" doet IJmert een poging om naar zijn zeggen de "idylle" van het conservatisme te doorbreken. "Idylle". Je moet er maar op komen. Als ik naar Spruyt kijk, zie ik geen idylle, maar een flinke vent. Als ik naar mensen van de ChristenUnie kijk - dan zie ik idyllische mensen. Als ik Wiegman, Voordewind en anderen zie, zie ik de idylle van paplepels, camping-evangelisatie en zwijmelkringen in de zomer.
IJmert is een groot retoricus en tevens een groot goochelaar. Hij goochelt een romantische roze wolk van mensen die fatsoenlijk zijn, geen overheid nodig hebben en elkaar hebben. En dan is er de wrede verstoring (zoals in elk sprookje): de mishandelde kinderen die geen familie, ouders, buurt, kerk of God hebben. Zij zijn slachtoffer van het conservatisme! Zij dienen te worden gered door de overheid. De overheid van Tineke en André en anderen waar de weerbarstige werkelijkheid is overgeplamuurd door idyllische politieke compromissen rond homohuwelijk, abortus en corrigerende tikken (of was het nou andersom?).
Spruyt is tegen zo'n overheid; IJmert ervoor. Want IJmert is voor de kinderen en tegen experimenten met kinderen. Een goede, moderne overheid experimenteert niet. Die... ja, wat doet zo'n overheid eigenlijk? Nu: ze helpt. Door te therapeutiseren. Een moraal voor te schrijven. Jongensdromen te transformeren in uniseksdromen en door hetzelfde te doen met meisjesdromen. Door paplepelkindjes met zachte drang naar het eeuwige infuus te leiden van Moedertje Staat.
IJmert bakt ze zwart: "Het is echter te hopen dat iedereen die zich hier toe aangetrokken voelt beseft dat het over de schutting gooien van verantwoordelijkheden en het daarmee in de goot gooien van heel veel Nederlanders (waaronder die mishandelde kinderen) niet de oplossing is. Anders is conservatief puur destructief." Waarom zwart?
Omdat Spruyt zich ongelukkig uitdrukt en IJmert er sowieso niets van wil snappen.
Conservatieven zijn niet zozeer voor minder overheid, zelfs niet voor een kleinere overheid. Conservatieven zijn voor heel veel overheid - overheden - en voor heel weinig - het liefste helemaal geen - staatsorgaan. Conservatieven zijn voor zoveel overheid, dat er geen plek meer is voor een verzorgingsstaat.
Ieder mens heeft iets van 'overheid', heeft iets van 'gezagsdrager' zijn. Vele mensen hebben dat in bijzondere mate doordat ze vader zijn, ondernemer, voorganger, bestuurder of wat dan ook. Ieder mens heeft verantwoordelijkheden. Ieder mens regeert, vele mensen regeren in bijzondere mate.
De staat die IJmert voorstaat wil al deze overheden over de schutting gooien. Een normale CU-christen denkt in de lijn van de Heidelberger bij overheid' toch meteen aan de Heidelbergse Catechismus en diens insteek bij "Eert uw vader en uw moeder" (opdat uw dagen verlengd zullen worden... etc.)? Een normale christen denkt als Spruyt en ziet liever familieleden een scheefgegroeid gezin te hulp schieten, dan een neomarxistisch gedrilde overheidslakei (de goede niet te na gesproken).
IJmert weet dus niet wat een overheid is. Hij denkt: als iets mis gaat of kan gaan, is het geen overheid. En sommige mensen hebben geen God of goddelijk gebod, dus moet er een staat zijn (en moet er voor iedereen een staat zijn). Fout. Verantwoordelijkheid betekent ook dat het mis kan gaan. Maar dat heft de verantwoordelijkheid niet op en schaft de overheid ook niet af. De zin van IJmert "Liever de overheid achter de voordeur dan een kind stelselmatig mishandeld wordt" klopt dan ook niet (achter elke voordeur is er al een overheid), en is latent nihilistisch.
Waarom nihilistisch? Welnu: God bestaat niet, Zijn gebod niet. wij mensen bestaan niet, verantwoordelijkheid bestaat niet. Het heeft geen zin iets tegen ons te zeggen, aangezien we geen Staat zijn. Want niets bestaat; alleen de Staat bestaat. Wie vanuit de concrete mens denkt, zoals Spruyt, is volgens IJmert destructief. Wie de concrete mens op de tweede plaats stelt en de Staat aanbidt, is volgens IJmert constructief.
Toe, IJmert, aanbid het afgodsbeeld nou maar, anders komen er nog meer Maasmeisjes in de vurige oven van het leven. Er is ditmaal geen engel die ze redt. Er is alleen een Staat die redt. Amen. Halleluja.