Het optreden van bitterlemon heeft haar oorsprong in het verhaal rond de vondst van de zeven stenen. Tegenover de luchtballonnen van neoconservatisme en neoliberalisme plaatst bitterlemon deze zeven stenen - haar Zeven Paleocons. Het rechtse denken is een geordend en samenhangend denken. Maar allereerst start het rechtse denken vanuit de realiteit waarin we leven. En die realiteit wordt bepaald door de draak: de Leviathan.
De geschiedenis van het conservatisme is het verhaal van de draak en de zeven stenen. Het is het verhaal van een elite die een beest schiep om een volk in te slikken. Een verhaal waarin de eerste reactie van schamper gelach al gauw overging in strijd en tegenstand. Maar het is tegelijkertijd een verhaal met een slechte afloop: het volk werd geknecht, en na verloop van tijd verslapte de herinnering aan de wereld buiten de maag van het beest. De machthebbers raakten ook steeds meer bedreven in de technieken om het volk wijs te maken dat de echte wereld in de maag van de draak was en dat de herinnering aan de wereld erbuiten achterlijk en onverdraagzaam was.
De wereld in de maag was warm, goed georganiseerd en de draak raakte er - met behulp van de machthebbers - steeds meer bedreven in de laatste restjes Oude Wereld te verteren. Het enige wat er nog restte waren de Zeven Stenen. De Zeven Stenen, ook wel Paleocons genoemd, met elk een andere naam: Confederatie, Constitutie, Concordia, Concordantie, Confirmatie, Consciëntie, Confrontatie. Elke naam herinnerde aan een kenmerk van de Oude Wereld buiten de Draak.
In de wereld van de draak stonden deze Zeven Paleocons gekend als de "Zeven Vloeken". Ze herinnerden aan een boze wereld die was afgeschaft nadat de liberale elite een wereld van papier had ontworpen om daarna de echte wereld van stof en as af te kunnen schaffen. De werkelijkheid begon namelijk in het denken van wetenschappers, beleidsmakers en taboedoorbrekende kunstenaars. En niet bij de geboorte van een mens, de kameraadschap, het geloof in God of de modder waarin de boer zijn werk deed.
De Leviathan
De voorstelling van de werkelijkheid waar de maatschappij - het volk - leeft in de maag van dit beest is niet verzonnen door bitterlemon. Het beeld is een eeuwenoude voorstelling die onder meer werd gebruikt door de grondlegger van de moderne politiek: de Engelsman Thomas Hobbes. In zijn belangrijkste boek De Leviathan stelde hij de mensen voor als een verzameling van beesten die elkaar zouden vereten als er geen groter beest - de Leviathan - was om de mensen te overheersen en te beschermen. Teruggrijpend op de Romeinse wijsheid van Plautus: "Homo Homini Lupus est" - "De mens is voor de mens een wolf" - ontwikkelde Hobbes een staatsleer waarin hij de Staat voorstelde als een noodzakelijk monster. Hij noemde dit monster naar de Leviathan die in de Bijbel wordt genoemd.
Door bevoegdheden over te dragen aan de Staat - de Leviathan - zouden de mensen voor zichzelf en de ander een veilige wereld creëren waarin welvaart en vrede konden heersen. Daarvoor was het nodig dat de mens allereerst de bevoegdheid tot geweld zou overdragen aan deze Staat; alleen de Staat mocht nog doden en gevangennemen. Ten tweede was het nodig dat alleen de Staat soeverein moest zijn: alleenheersend. De Staat moest de hoogste instantie zijn waaraan alles onderworpen moest zijn, familie, kerk, adel, traditie, gilden, stadsbesturen, wetten en het huwelijk.
Voor de moderne mens is deze voorstelling niets bijzonders; socialisten, fascisten en liberalen bejegenen de staat met de vanzelfsprekend van een rivier waar het denken nooit buiten kan treden. Ooit was dat niet het geval: onze voorouders konden zich geen leven voorstellen mèt zoiets als een Staat, zoals de Duitse filosoof Ernst Cassirer ons vertelt in zijn boek The Myth of the State. En dit beeld wordt nog eens versterkt door de Britse historicus John Bowle die in een studie melding maakt van de verloren strijd tegen de oprukkende Leviathan rond 1600 toen calvinistische en Rooms-katholieke denkers nog zij aan zij stonden om het monster van Hobbes te bestrijden.
Wij leven in een ander tijdperk: voor ons is de lachwekkende waanvoorstelling respectievelijk het schrikbeeld de werkelijkheid geworden waarin wij leven. De staat heeft ons grote delen van het leven uit handen genomen, nadat onze voorouders het zogenaamd voor de volgende generaties uit handen zouden hebben gegeven. Een ander - een instantie - is dus in staat om het leven over te nemen en voor ons te leven. Onze voorouders vonden dit bizar. En ze hadden gelijk.
De bevoegdheden van de Staat zijn in de geschiedenis meer en meer opgerukt om steeds meer terreinen van het leven op te slokken. We kunnen ons zelfs geen maatschappij voorstellen zonder een machtig staatsapparaat. Anno 21ste eeuw bevinden we ons allemaal in de maag van de "Leviathan" - de Staat. Drie zaken zijn hierin cruciaal: Ten eerste de negatieve visie op de mens. Ten tweede de overdracht van datgene wat voorheen onlosmakelijk met de mens was verbonden. En ten derde de alleenheerschappij van de Staat. De combinatie van deze drie punten heeft ons met levensgrote problemen opgezadeld.
De negatieve visie op de mens gaat samen op met de negatieve visie op de natuurlijke fundamenten voor een staat. De natuur is immers onkenbaar, evolutionair grillig en overgeleverd aan de macht van de sterkste. De negatieve kijk op de natuur maakt het onmogelijk een bouwwerk te grondvesten op basis van common sense. De mens is immers primair een gewelddadig en egoïstisch wezen en als de rede ten tonele wordt gevoerd, dan is het een rede die de natuur moet reinigen, louteren en beheersen. Dan blijkt de rede opeens een instrument te zijn binnen het systeem van staatsmacht.
De moderne staat is niet gefundeerd op een samenleving van burgers en instellingen die in staat zijn zichzelf te redden. De moderne staat is gebouwd op idealen en denkbeelden die drijven op de golven van eigenbelang. De staat kent geen grenzen, evenmin als de mens ze nog kent. De wereld is immers chaotisch en gevaarlijk, net zoals haar bewoners dat zijn. Alleen de oerdriften van lijfsbehoud en veiligheid, gevolgd door het streven en vasthouden van welvaart, houden de mens op de been. Het is dan ook niet vreemd dat het voornamelijk deze drie zaken zijn die ook het optreden van de staat karakteriseren.
Temidden van een maatschappij waarvan alle aspecten door de Leviathan zijn ingeslikt, en temidden van een westerse maatschappij die denkt en opereert vanuit het binnenste van het beest, klinken er voortdurend echo's uit het verleden. Steeds weer hebben politici en opinieleiders het over de noodzaak van goed burgerschap, gemeenschapszin, moraal, ondernemerschap, spiritualiteit en komt men op voor grondrechten, vrijheden en een openbare orde.
Maar de openbare orde komt nooit voort uit de gemeenschap van traditie, overgeleverde levenswijsheid en persoonlijke veran