Wee de herders die de schapen van mijn weiden in het verderf storten en laten verdwalen – spreekt de Heer. Daarom – dit zegt de Heer, de God van Israël, tegen de herders die mijn volk weiden: Jullie hebben mijn schapen verjaagd en laten verdwalen, en jullie zijn ze niet gaan zoeken. Daarom ga ik jullie zoeken: ik zal jullie straffen voor je kwalijke praktijken – spreekt de Heer. Wat er nog van de schapen over is, zal ik bijeenbrengen uit alle landen waarheen ik ze verjaagd heb. Ik breng ze terug naar hun weide, ze zullen vruchtbaar zijn en in aantal toenemen. Ik zal herders over ze aanstellen die ze zo zullen hoeden dat ze geen angst meer kennen en er niet één meer zal worden gemist – spreekt de Heer.” (Jer. 23, 1-4)
Het heeft Zijne Heiligheid Benedictus XVI behaagd Zijne Eminentie Godfried Maria Jules kardinaal Danneels, metropoliet-aartsbisschop van Mechelen-Brussel, primaat van België, voorzitter van de Belgische bisschoppenconferentie, kardinaal-priester van Sant’Anastasia al Palatino te Rome en prins van de kerk ontslag te verlenen als opperhoofd van de Belgische kerkprovincie.
Vanaf 4 januari 1980 tot 14 januari 2010 teisterde hij onafgebroken het godsvolk en hield halsstarrig vast aan zijn mandaat. De komende dagen zullen talrijke laudatio’s verschijnen die hem en zijn beleid roemen. Auteurs van het meest diverse pluimage zullen over elkaar vallen om hem de hemel (op aarde) in te prijzen. Blah, blah, blah. Daarvan getuigen de lege seminaries, lege kloosters en abdijen, lege kerken en lege zielen. Maar er zijn grenzen aan het onwelvoeglijke. Vandaar dit antidotum voor de collectieve waanzin.
Hij bood zijn ontslag reeds aan de Heilige Vader aan op 22 mei 2008. Met tegenzin, want met een bang hart werd gespeculeerd over zijn opvolger. Dit mocht in geen geval André-Mutien Léonard, bisschop van Namen, worden. Natuurlijk had Danneels liefst zelfs zijn opvolger aangeduid. Als Johannes-Paulus III zou hij dit in volle vrijheid kunnen doen hebben. Gelukkig heeft de Heilige Geest er anders over beslist.
De periode van anderhalf jaar die verliep tussen het reglementair aanbieden van zijn ontslag - wat volgens het kerkelijk recht moet gebeuren eenmaal een bisschop 75 jaar wordt - en de aanvaarding van het ontslag door de paus - selon le plaisir du roi - kon niet lang genoeg duren. Officieel omdat Danneels graag persoonlijk presideerde over de heiligverklaring van Pater Damiaan, als eervol afscheid. Maar de belangrijkste reden voor dit uitgesteld ontslag moet elders gezocht worden.
Danneels is geboren in 1933 en werd 75 in 2008. Léonard is geboren in 1940 en wordt 75 in 2015. We zijn 2010. Bij een vliegende wissel zou Léonard slechts zeven jaar aan het roer van het Belgische kerkschip kunnen staan, wat op het randje van praktisch is. Maar hoe langer de aflossing op zich laat wachten, hoe kleiner de kansen worden dat Léonard van Namen naar Mechelen verhuist. Want waarom iemand nog benoemen als de benoemingscarrousel binnen enkele jaren opnieuw begint.
Wie ben ik om te insisteren dat Léonard primaat van België moet worden. Dat komt mij niet toe. En eerlijk gezegd doet het er niet (meer) toe, daar dit enkel een symbolisch achterhoedegevecht betreft. Wie het ook wordt, hij kan het onvermijdelijke niet vermijden. Maar Léonard staat - net zoals Danneels - symbool voor radicaal verschillende geloofsrealiteiten. Danneels volgt in de geestelijke voetsporen van Leo kardinaal Suenens - vrijmetselaar - en is de waterdrager van een Belgische kerk, die voor een zeer groot stuk in staat van apostasie verkeert. Da’s een technische uitdrukking voor groteske geloofsafval. Hij en de zijnen staan voor een historische breuk in de traditie en de orthodoxie van de éne, heilige, katholieke en apostolische kerk.
Het woord godsdienst spreekt boekdelen. Het vat compact de essentie van het geloof samen, een dienst aan God door zijn schepselen, in casu de mens. Deze dienst was tweevoudig en richtte zich zowel naar de aarde als naar de hemel. De mens diende God in beide realiteiten, waarbij de finale gerichtheid afgestemd was op het leven na de dood. Op basis van zijn aardse activiteiten wordt de mens door zichzelf geoordeeld op het moment van zijn natuurlijke dood en wordt uitgemaakt of zijn ziel uiteindelijk in de hemel, of de hel zal terechtkomen voor eeuwig. God stemt uiteindelijk enkel de vrije keuze voor of tegen Hem van zijn schepsel toe met het woord amen, het zij zo.
Dit godsbeeld wordt mooi geconcretiseerd in de blijde boodschap die in eerste instantie stelt: "Ge zult de Heer, uw God, beminnen met heel uw hart, heel uw ziel en met heel uw verstand en met al uw krachten" en in tweede instantie: "En gij zult uw naaste beminnen als uzelf." Beide geboden van liefde zijn keerzijden van één en dezelfde medaille. Vandaag wordt er niet langer aan godsdienst gedaan, maar uitsluitend aan mensendienst. Aangezien iedereen toch naar de hemel gaat, de hel leeg is, een toestand is die toch niet zo onaangenaam is, er geen zonden meer bestaan en God zo barmhartig is dat hij ipso facto alle zonden vergeeft zonder schuldbekentenis noch berouw (*) wordt niet meer gearbeid voor het hiernamaals, maar uitsluitend voor het hier en nu. Een mensendienst voor en door mensen wordt in woord en daad beleden door de Belgische kerk. Uitsluitend het leven op deze aarde wordt naar waarde geschat.
De Verlichting heeft zich meester gemaakt van de hart en het verstand van grote delen van het kerkestablishment: bisschoppen en priesters. De revolutionaire beginselen van liberté, égalité, fraternité ou la mort werden gecanoniseerd doorheen de uitwerking van het Tweede Vaticaans Concilie. Godsdienst werd verbannen en onzichtbaar, een theocratie van mensenrechten werd in de plaats gesteld. Uit angst voor de tijdsgeest durft men niet meer de eeuwige geloofswaarheden te prediken en tracht men een onmogelijk compromis tussen het koninkrijk Gods en de heer van deze wereld te bewerkstelligen. U weet wel, het aggiornamento van Angelo Roncalli (Johannes XIII). De taakomschrijving van het kerkpersoneel hierbij varieert van gedreven bedrijfsmanager tot bevlogen kampcapo, die beiden de begrafenis van de Belgische kerk begeleiden. Welke omschrijving het beste bij Danneels past laat ik aan uw kritische geest over. In elk geval, zij doen het licht uit, nadat zij iedereen uitgedreven hebben uit de tempel.
Giovanni Batista Montini (Paulus VI) stelde ooit publiekelijk dat de rook van Satan zich had verspreid binnen de kerk. Hij kon het weten, want hij stond er midden in en kon niet meer goed zien door de dichtheid van de rook. Door de ramen en deuren van het heiligdom wagenwijd open te zetten kwamen de krachten van deze w