Vandaag kwam het nieuws naar buiten dat Barack Obama, president van de Verenigde Staten van Amerika de Nobelprijs voor de Vrede heeft gewonnen, wegens zijn ,,buitengewone inspanningen om de internationale diplomatie en samenwerking tussen volkeren te versterken''. Kennelijk is het buitengewoon voor de leider van het - nog altijd - machtigste land ter wereld, om inspanningen te leveren voor de internationale diplomatie en samenwerking. Zo bezien lijkt men goede kans te maken op een Nobelprijs, wanneer men tenminste niet George Walker Bush is.

Of men dan verder al iets wezenlijks gedaan heeft, doet er verder niet toe, als men zoals Al Gore en Barack Obama, maar 'inspanningen' levert en de aandacht van de media trekt. Obama levert inderdaad tomeloze inspanningen om wereldleiders als Hugo Chávez, Mahmoud Ahmedinejad en welke Kim tegenwoordig maar de touwtjes in handen  heeft ten noorden van de 38ste breedtegraad op het Koreaanse schiereiland, te apaiseren. Wat dat betreft heeft hij al veel gedaan in de afgelopen acht maanden en - ik wees er eerder reeds op - hij hoeft maar weinig te doen om media-aandacht te krijgen. In die acht maanden heeft Obama natuurlijk weinig tastbaars kunnen bereiken. Hij heeft wel druk gezaaid - ook op andermans akker zoals Amerikaanse presidenten gewoon zijn te doen - maar wat hij zal oogsten moeten we nog afwachten. 

Het Nobelprijscommittee heeft hem toch alvast de Nobelprijs voor de Vrede gegeven, want de goede bedoelingen zijn er en men hoopt vurig dat het nu eindelijk lukt om de mensheid te verenigen, dat Obama werkelijk die Ene is die het kan. "Yes we can!", moet men in Stockholm gedacht hebben. Het is dan ook met de onbeschaamdheid der hoop dat men deze prijs heeft toegekend. Naast het kunnen en het hopen is onbeschaamdheid dan ook één van de rode draden in het presidentschap van Barack Obama. Als Obama niet in 2004 van de Onbeschaamdheid der Hoop (The Audacity op Hope) had gesproken op de Democratische Nationale Conventie, dan was hij nu wellicht geen president geweest, zo ziet u maar: een brutaal mens heeft de halve wereld, een onbeschaamd mens bijkans de hele. De bekende Nederlandse theoloog en dichter P.A. de Génestet (1829-1861) zei het al in zijn gedicht 'Spreekwoordjes':

"Onbeschaamdheid maakt een nul/Nommer-één in 't wereldspul;"