Voor Antifascisten is er strikt genomen bitter weinig te doen in Nederland, van het aantal belijdende fascisten in Nederland kan men niet onder de indruk raken. Maar niet getreurd, bij gebrek aan fascisten zijn er de fascistoïde bloggers van Bitterlemon. Beesten zijn het, die vanaf Rottumerplaat, met hun blonde lokken wapperend in de klassieke Hollandse zuidwester, naar fascisme riekende stukjes schrijven die bol staan van bloed en bodem, orde en gezag en meer van dat soort zaken die de kosmopolitische sociaal-liberaal allang achter zich heeft gelaten. Het bestaan van fascistoïde bloggers geeft de sociaal-liberaal die zijn eigen herkomst verafschuwd frisse moed om de voortgaande neo-marxistische reformatie weer met kracht ter hand te nemen.

Er zijn mensen die er een genoegen in scheppen Bitterlemon en ook specifiek ondergetekende er van te betichten fascistoïde te zijn. Ze beogen Bitterlemon daarmee uiteraard af te serveren, want: "Iedereen die het nazisme aanraakt, verandert in stront" (Thomas Mann). Zo ook fervent Bitterlemonhater Ewout Klei: 

"Fascisme en fascistoïde neigingen zijn twee verschillende zaken. Je kunt wel bepaalde meningen hebben die verwantschap hebben met het fascisme, zonder zelf deze ideologie aan te hangen. Bitter Lemon propageert niet de fascistische ideologie maar wel bepaalde meningen en visies die aan het fascisme verwant zijn. Ik denk aan het stelselmatig zwartmaken van één bepaalde bevolkingsgroep (nl. de moslims), haat tegen homoseksuelen (vooral de blogs van Jonathan van Tongeren), de obsessie met bevolkingsgroei en de roep om orde en gezag en mannen van de daad (“weerbare burgers”)." Beautiful Blues

Bij het lezen van bovenstaande opmerkingen moeten me drie dingen van het hart. Ten eerste dat Klei kennelijk wat moeite heeft met begrijpend lezen, zijn constateringen vertonen immers een hoge mate van inlegkunde (of wellicht projectie van eigen verlangens?). Ten tweede dat het in de praktijk geen verschil maakt of je iemand fascistisch of fascistoïde noemt. Van Dale geeft als definitie van het woord fascistoïde: 'min of meer fascistisch'. Het gaat dus slechts om een gradueel verschil, ook een fascist is immers 'min of meer' fascistisch. En hetzelfde effect wordt beoogd, namelijk het buiten de orde stellen van de opponent (zie citaat Thomas Mann hierboven). Ten derde - en ik daal nu af naar het niveau van Klei, zodat we een gelijkmatig speelveld hebben - komt het me voor dat Klei zelf fascistoïde trekjes heeft.

Ik denk aan het stelselmatig zwartmaken (of bruin) van meerdere bevolkingsgroepen (nl. conservatieven en (politici van) het Gereformeerd Politiek Verbond) en haat tegen heteroseksuelen. Ook de tactiek van Klei is een beproefde fascistoïde methode, namelijk het stelselmatig herhalen van verdachtmakingen, zodat mensen het op den duur gaan geloven. Adolf Hitler wist al dat 'wanneer je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, mensen er vanzelf in gaan geloven' en dat 'mensen eerder een grote dan een kleine leugen geloven'. We vinden Klei's beschuldigingen op diverse plaatsen terug, bijvoorbeeld hier, op het eerder genoemde blog 'Beautiful Blues' van zijn vriend die we geen Remco van Mulligen mogen noemen, in zijn beruchte artikel op Het Vrije Woord en ongetwijfeld op andere plaatsen. Ook het gegeven op zich, dat Klei zijn politieke tegenstanders buiten de orde verklaart door ze te associëren met iets anders (in dit geval het fascisme), doet denken aan nazitactieken. De nazi's maakten hun politieke tegenstanders (of het nu communisten of kapitalisten waren) immers ook verdacht door te insinueren dat hun loyaliteit niet op de juiste plaats lag. Klei doet dit natuurlijk met een impliciet beroep op de politieke correctheid, overigens een uitvinding uit de tijd van de worsteling tussen internationaal en nationaal-socialisme. Wat Klei schrijvers van Bitterlemon (ik spreek overigens voor mezelf) lijkt kwalijk te nemen, is dat zij niet onverdeeld loyaal zijn aan de 'verworvenheden' van onze liberale democratie. In zijn visie is een ieder die kritiek heeft op bepaalde aspecten van ons staatsbestel automatisch anti-democratisch en fascistoïde en dan heiligt het doel de middelen. Fascistoïden moeten met fascistoïde middelen bestreden worden en anti-democraten met anti-democratische. Om Adolf Hitler te parafraseren: Alle brave Nederlandse burgers zullen sociaal-liberalen zijn, maar alleen de beste sociaal-liberalen zullen partijlid zijn.